FITredaktorka

  Lubicie jeść tekturę? Ja nie. Wszystkie te lekkie kromki pieczywa dietetycznego łączy jedno – nienaturalny sposób produkcji. To dotyczy także dmuchanych ziaren oraz płatków, które dla wielu osób są śniadaniowym mustem. Nadmuchane produkty powstają metodą ekstruzji i ekspandowania. Terminy trudne, ale ogólnie oznaczają proces wytłaczania z zastosowaniem ciepła i ciśnienia. I właśnie ekstremalne warunki sprawiają, że w skądinąd zdrowym surowcu zachodzą nieodwracalne zmiany. Jak czytam w „Novel Food Processing Technologies”  ten proces termo-mechaniczny wywodzi się z metalurgii. Tak właśnie w 1897 r. opracowano metodę wytwarzania ołowianych rur bez spawów. Technologię rozwinął przemysł tworzyw sztucznych, a od l. 1930. wprowadził przemysł spożywczy. Już wtedy dzisiejsza megakorporacja zbożowa produkowała pierwsze gotowe do spożycia płatki . W latach 1970. technologię wdrożyli producenci karmy dla psów. Zalety współczesnej ekstruzji to różnorodność zastosowań, wysoka energo...

O kleju do mięsa nie da się przeczytać wiele na polskich stronach. Gdy swego czasu „wytropiłam” go w produktach odzwierzęcych, poświęciłam mu publikację na Stronie Zdrowia . Nie sądziłam jednak, że nie jedząc ich od lat, spożywam w najlepsze tak właśnie przerobioną żywność roślinną . Sprawa jest poważna, bo dodatek niedeklarowany przez producentów może wyrządzać spore szkody w organizmie. Tak było w moim przypadku, ale zagrożenie dotyczy wielu innych osób. A sprawcą problemów jest enzym – mikrobiologiczna transglutaminaza (mTG) nazywana też bakteryjną transaminazą glutaminową. Ten spożywczy klej już od trzech dekad używany jest do łączenia kawałków mięsa, ryb i owoców morza (np. formowane wędliny, kostka rybna, paluszki „krabowe” surimi) i poprawy spójności produktów rozdrobnionych. Znajduje zastosowanie w przemyśle mleczarskim i piekarniczym, choć nie tylko. Jak podano wprost w czasopiśmie „Żywność. Nauka. Technologia. Jakość”, „Dodatek TG zwiększa wydajność pieczywa przy zacho...

W kuchni najczęściej zakładam  rękawiczki ochronne . Nie tylko wtedy, gdy obieram i kroję cebulę czy buraki. Mam wrażliwą skórę i obowiązkowo zabezpieczam ją przed sokami z warzyw i owoców. Nigdy jednak nie używam rękawiczek z lateksu (alergia – i ten zapach) ani z winylu. Noszenie rękawiczek winylowych w kuchni odradzam zwłaszcza mojej mamie, która często kupuje je z braku wyboru. Polecam te nitrylowe. W kuchni sięgam po czarne, bo w przypadku niebieskich zawsze trafiam na cieńszy i bardziej kruchy materiał, który łatwo się uszkadza. Dlaczego nie winyl? Jest świetny do słuchania muzyki – dźwięk z czarnej płyty na gramofonie nie ma sobie równych. Jednak winyl nie nadaje się do kontaktu z jedzeniem! Dlaczego? Stosowane do produkcji rękawiczek tworzywo o nazwie polichlorek winylu – a właściwie poli(chlorek winylu), PVC – jest twarde i sztywne. Aby wyprodukować z nich elastyczną powłokę, trzeba dodać sporo plastyfikatorów. Powszechnie stosowane są ftalany . Ftalany zagrażają nam ...

Co wspólnego mają mleka roślinne (wiem, wiem – mleczka albo napoje) z napojami typu cola ? Odkładając z powrotem na półkę większość produktów stwierdzam zwykle, że równie dobrze mogłabym sięgać po brunatny gazowany napój, bo zawierają ten sam niedobry składnik. A wcale nie jest konieczny! Kwas (orto)fosforowy lub kwas fosforowy (V), oznaczany jako E338, to nie tylko regulator kwasowości, ale także dodatek stabilizujący kolor i konsystencję produktów. Wiążąc jony metali, zapobiega niepożądanym zmianom jakości. O takiej funkcji innego dodatku w majonezach roślinnych (EDTA, czyli E385) pisałam niedawno , również podkreślając wyrządzane przez niego szkody. Tu krzywda polega na tym, że kwas ortofosforowy wiąże jony wapnia i magnezu (a także żelaza i cynku) w układzie pokarmowym, zubażając pożywienie w te alkalizujące pierwiastki . Ponieważ spożycie składników kwasotwórczych w dzisiejszej diecie jest daleko zbyt duże, pogłębia to tylko fatalny bilans. A to zagraża zdrowiu kości i zębów, s...

  Komu borelioza, komu kleszczowe zapalenie mózgu? Kto nie chroni się przed kleszczami, ryzykuje niezwykle poważne powikłania . Mnie udało się unikać ukąszenia przez całe życie, aż w końcu stało się. Nie w lesie, nie na łące. Nie pod drzewami czy krzakami, nawet nie na trawniku. Pierwszego kleszcze złapałam, stojąc na chodniku. Robiłam zdjęcia kwiatom, a mojego kolana dotykało pojedyncze źdźbło trawy . Miałam szczęście, że byłam w drodze na ławkę, gdzie usiadłam i ledwo dostrzegłam „paproszek” na kolanie. Nie chciał odpaść od skóry i dopiero, gdy się przyjrzałam, zobaczyłam, że jest w nią wczepiony. Paznokciami usunęłam kleszcza, choć pewnie była to jego nimfa – postać pajęczaka po przemianie z larwy. Wpadłam w panikę. Pierwsze ugryzienie i to w tak głupich okolicznościach. To ja nie chodzę do lasu, nie przesiaduję na kocu na trawie, a tu zdarza mi się takie coś. Rumień był, ale malutki. Zanim znikł, przez tydzień smarowałam miejsce najsilniejszym znanym mi środkiem przeciwzapa...